Rate: Captain Fantastic
Nog geen stemmen uitgebracht

Captain Fantastic

21-09-2017 t/m 28-09-2017

2016
118 min
Matt Ross
Viggo Mortensen (Ben), George MacKay (Bodevan), Samantha Isler (Kielyr), Annalise Basso (Vespyr), Nicholas Hamilton (Rellian), Shree Crooks (Zaja), Charlie Shotwell (Nai), Trin Miller (Leslie), Kathryn Hahn (Harper), Steve Zahn (Dave), Frank Langella (Jack)
Ben en zijn vrouw Leslie keerden de moderne maatschappij jaren geleden de rug toe en verkasten naar een afgelegen hut midden in de Noord-Amerikaanse natuur, ver weg van de bewoonde wereld. Hun idealen droegen ze over aan hun zes kinderen – ieder met een eigen unieke, zelfbedachte naam – evenals alle cruciale vaardigheden om te kunnen overleven in de wildernis. Ook krijgen de kinderen uitgebreid les in allerlei verschillende gebieden: van filosofie tot geschiedenis, natuurkunde, biologie of literatuur, vaak op een niveau van ver boven hun leeftijdscategorie. Wanneer de moeder des huizes in slechte gezondheid in een ziekenhuis aan de andere kant van het land beland, is het nog maar de vraag hoeveel de kinderen aan hun kennis en opvoeding zullen hebben in het grote daarbuiten.

Het middelpunt van de film is echter de fantastische vertolking van Viggo Mortensen als vader Ben, die als een kapitein zijn kinderen door de samenleving probeert te navigeren. Aan de ene kant heeft de afgesloten manier waarop hij zijn eigen, tamelijk socialistische kijk op het leven en bijkomende afkeer van consumentisme, kapitalisme, regels en afhankelijkheid aan zijn kinderen probeert door te geven haast iets weg van een commune. Tegelijkertijd slaat de twijfel toe wanneer blijkt hoe bijzonder veel fitter en pienterder de kinderen blijken dan hun videogame- en smartphoneverslaafde leeftijdsgenootjes, die nog niet in staat zijn de meest basale geschiedkundige feitjes uit te leggen: is Ben nou zo gek of de wereld om hen heen? Of schuilt er wellicht nog een andere motivatie achter zijn onorthodoxe opvoedmethodes? Genoeg gedachtestof om over na te denken dus, zeker wanneer in de laatste akte toch een keerzijde lijkt te zitten aan de iets te roekeloze aanpak die Ben hanteert.Een schitterend gezongen uitvoering van Sweet Child O’Mine aan het slot is hierbij de kers op de taart. Een prachtige viering van het leven, onafhankelijkheid en excentriciteit.