Rate: Darkest Hour
Nog geen stemmen uitgebracht

Darkest Hour

10-05-2018 t/m 17-05-2018

122
Joe Wright

Gary Oldman, Ben Mendelsohn, Kristin Scott Thomas, Lily James.
Het is nét geen complete verdwijnrol. De ogen van Gary Oldman zijn er nog. Herkenbaar in dat vaalbleke, verouderde gelaat van Winston Churchill. Boven de hangwangen, verstopt onder de oogleden, die op gepaste momenten in de politieke oorlogsthriller The Darkest Hour beheerst trillen. Oldman kneedde zich al vaker op formidabele wijze tot historische personages: als punkster Sid Vicious in Sid and Nancy (1986), schutter Lee Harvey Oswald in JFK (1991). Zijn spel als de Britse Prime Minister in Groot-Brittannië's bangste dagen is ook een compliment aan de grimeafdeling. De grote verdienste is dat die hogere vermommingkunst niet afleidt in het twee uur lange historische drama van regisseur Joe Wright. Al vanaf de eerste scène waarin we hem treffen, 's ochtends op bed, onbijtend met bacon, sterke drank en forse sigaar, een brief dicterend aan een buitenlandse collega-politicus, kijken we naar een volwaardige lucide Churchill, van vlees en bloed.
Het is mei 1940. Nederland, België en ook Frankrijk worden opgerold in de Blitzkrieg. Chamberlain, die calculeerde op een verzoeningsgezinde Hitler, moet aftreden als Prime Minister. Nu is het aan z'n opvolger: wel of geen vredesbesprekingen met de nazi's? En dan belandt de bal bij de ongelikte, onmogelijk aan partijbanden te leggen Churchill, die in onmin verkeert met de Britse koning. De formele scènes tussen die twee vormen een komisch schouwspel in Darkest Hour: Ben Mendelsohn's George VI doet het niet onder voor Colin Firth's Oscarrol als dezelfde moeilijke sprekende koning in The King's Speech.
De dialoog is een genot, mede dankzij de vlijmscherpe schrijver/politicus Churchill zelf, die in Darkest Hour ook vanuit bad z'n speeches dicteert